Nieuw verhaal van Frans Andersen

Ja, ja ik weet het, het is geen zondag. het is een woensdag en we gaan zeker weten niet duiken. Marcel kwam me halen om 19.30 uur, en nee ik stond niet buiten op hem te wachten. Marcel belde aan en Sylvia deed open, Zo is hij klaar om mee te gaan? Natuurlijk was dat zo. Mooi nu even de rolstol in de auto leggen en dan kunnen we gaan, We hadden en vergadering bij de aga-divers en het ging om het 30 jaar bestaan van ons duik vereniging. Ik ging al voorin zitten en Marcel was druk aan het puzzelen hoe hij een rolstoel op  moest vouwen en deze in zijn auto te krijgen, Eindelijk was hij dan zover en we konden gaan. We reden langzaam de wijk uit daarna met een gangetje richting Almere Haven. Toen we daar aankwamen was het er erg druk, maar mijn maat liet me expres uitstappen op een invalide plek (geweldig) meteen kwam Bertus en zijn vrouw naar ons toe, met de vraag wat heb JIJ nou, Tja een wit voetje halen bij de baas hahahaha, maar ik vertelde wat er gebeurd was en dat het allemaal best mee viel. We konden naar ons ruimte toe lopen en het hek werd geopend door twee mannen. Bij het eerste trappetje was het even lachen, Marcel duwde de rolstoel naar boven en Bertus bleef naast me lopen. Ik leek wel hulp beoefend (klopt ook), maar op het rechte stuk zat ik weer in de rolstoel, richting tweede trapje, Ach zei Marcel Laten we hem maar gewoon hier van de helling afrijden dan gaat de deur vanzelf open. Eerst was ik blij dat ik mee kon, maar daar kreeg ik al gauw spijt van.(maar niet heus) Maar alles ging goed en ik kwam het gebouw in zonder kleerscheuren, Ik deed mijn jas uit en schoof mijn voet onder de tafel, binnen 5 minuten waren de rest al aangeschoven Freek, Peter, Herman, Frits, Hans en natuurlijk Marcel, Bertus en ik zelf. Er werd van alles geroepen en van alles gedaan, tot we dan eindelijk een aardig indicatie hadden wat we gingen doen. Nadat de heren van het feest gebeuren weg waren konden we verder vergaderen. We hebben het een en ander besproken tot we weer naar huis konden gaan. Natuurlijk ging de weg in de tegengestelde richting bijna het zelfde, Marcel duwde me naar de parkeerplaats op en Freek, Frits stonden te kijken hoe alles verliep, Wij reden als laatste de parkeerplaats af en reden naar mijn huis. Thuis aangekomen hielp Marcel nog even alles op te ruimen en ging toen zelf naar huis. Misschien klinkt dat gek, maar ik heb een tegekke avond gehad, even lekker het huis uit en onder andere mensen even te zitten. Helemaal TOPPIE. Zo kan je wel zien wat een maat/ vriend ik heb He Geweldig.

Zo geen stoere duikverhalen maar wel iets gemeend vanuit de vereniging